In memoriam: Riet Mensink

Afgelopen woensdag, 27 december, bereikte ons het onvermijdelijke bericht dat ons lid Riet Mensink was overleden. Gesloopt door een meedogenloze ziekte die wist dat het Riet niet de tijd moest geven om te kunnen vechten. Want dan had het nog een zware dobber aan Riet gehad. Dit was een oneerlijke strijd voor Riet.

Riet en haar toenmalige partner Bertus van Tongeren runden vanaf eind jaren ’70 Hotel Café-restaurant ‘De Harmonie’ aan de dijk. Tevens het clubhuis van de Olster Harmonie. Riet was verknocht aan de muziek en luisterde achterin de zaal graag naar de repetitie van de Harmonie. Ze was rond de 44 jaar toen ze besloot om zelf les te nemen op bariton. Binnen een jaar had ze het A-diploma en kort daarna haalde ze ook haar B-diploma. Eind jaren ’80 werd ze op een avond uit de cafetaria getrokken om auditie te doen als zangeres voor de Iesseldalmuzikanten. Jarenlang heeft ze vervolgens de zang voor haar rekening genomen bij deze Egerländerkapel van de Harmonie, tot de kapel in 2008 ophield te bestaan. Ze was toen even uit beeld bij de Harmonie, maar in 2011 kwam ze terug met haar ‘trøter’. Zo noemde ze liefkozend haar bariton in onvervalst Deventer dialect. De Tiroler muziek had haar voorkeur. Daarvoor speelde ze de laatste jaren ook mee bij de Langenberger Muzikanten. Riet heeft tot voor kort nog volop gerepeteerd voor het optreden tijdens ‘De Beste Muziekkenner van Olst’ van afgelopen zaterdag. Helaas kon ze daar niet meer bij zijn.

In het orkest zullen we Riet gaan missen. Naast de tonen uit haar bariton, missen we straks vooral haar persoonlijkheid. Altijd wel een beetje brommen, maar met een geweldige humor. Met een verenigingsbarbecue waren we vaak welkom bij haar en Herman bij hun huisje aan de Puinweg. Aan het eind kwamen dan de schuine moppen los. Riet besteedde veel aandacht aan haar uiterlijk; waar ze ook verscheen, ze zag er altijd uit als een modieuze dame. Toen we een duoconcert gaven in Almelo met het thema ‘high tea’, waarbij de muzikanten in Engelse stijl gekleed gingen, verscheen Riet als de high class madam. Maar Riet was een vrouw van het volk, zonder poeha. Voor het maken van aantekeningen had ze bijvoorbeeld altijd een potloodje bij zich in haar bh. Als ze die nodig had, dan likte ze even aan het puntje en maakte haar aantekening.

Met Riet missen we een goede muzikante en fijn persoon. Een vrouw die tot in haar vezels de Olster Harmonie was. We wensen haar Herman heel veel sterkte de komende tijd. Riet behoorde bij ons en dus, Herman, hoor jij óók bij ons. Daar kan je op rekenen.